OVER & WEER 5

Hey Bonk  (*),

Het is woensdagavond…. De avond voor onze deadline van de “Over & weer”. Het is mijn vrije dag en het was een mooie dag. Volop genoten, in de ochtend eerst de nieuwe Josh collectie ingekocht en ’s middags  voor het eerst  in jaren  een lekkere lunch op het terras. Daar gaat het fout!  Het meisje van het eetcafe vraagt wat ik wil drinken . Ik bekijk de kaart en zie trappist staan….Jammie, mijn lievelingsdrankje voor op het terras. Lekker met grenadine erin en een stamper, zodat je schuim kan blijven maken, schuim dat roze kleurt en zooooo lekker smaakt door de grenadine. Voordat ik er goed over nagedacht heb,  heb ik hem al besteld. En wat is ie lekker. En wat is het genieten in het zonnetje. Nog eentje dan, zo vaak krijgen we de kans niet om het ultieme vakantiegevoel op zo maar een woensdagmiddag in maart te krijgen

Dan naar huis, want ik heb nog veel te doen. Er staan twee overvolle manden strijk op me te wachten (dat heb je als je er een paar dagen tussen uit gaat), ik moet nog boodschappen doen en koken, en de over&weer blog moet nog gemaakt worden. Ik voel me vrolijk en heb er zin in. Eerst maar eens wat koffie, ben wel wat lichtjes in mijn hoofd. Nog maar een bakkie, het gevoel gaat niet echt weg. Manlief moet het dorp in en vraagt of ie boodschappen mee moet nemen.  Heeeeeel graag, mijn benen voelen zich niet helemaal ready en steady om op de fiets te stappen. Ik ga maar eens aan de blog beginnen. Lekker in de lentezon. Het schiet niet echt op. Zit al een uur en heb alleen nog maar “Hey Bonk” en wat doorgekraste zinnen op papier staan. Maakt niet uit, ga nog even genieten, ik heb tenslotte heel de avond nog.

Die avond zit ik achter de PC. De koffie en het eten (door Geert in elkaar geflanst, hij zag de bui al hangen) hebben hun werk gedaan. Ik ben duf, superduf, en heb spijt, superspijt, van die trappist. Het schiet gewoon niet op. Heel de avond zit ik met mijn zware hoofd de ene zin naar de andere te tikken, terwijl het eigenlijk nergens toe leidt.  Rond de klok van tienen is dan eindelijk de blog af. Snel versturen en dan naar bed. Die strijk komt een andere keer wel…

Het is donderdagochtend. Ik heb jou aan de telefoon. Je hebt de over en weer gelezen en vond hem wat zwaar….niets voor mij & ook niet mijn stijl. Ik besluit hem zelf nog even terug te lezen. Jeeeminee, wat trappist al niet kan doen.  Dit kan zo niet, mensen gaan een heel verkeerd beeld van mij krijgen. Het lijkt wel door een predikant geschreven. Het enige zinnige wat er in staat is dat je een heeeeel erg mooi verslag hebt gemaakt van ons geweldige Barca avontuur. De rest moet ik maar snel vergeten. Vandaar dat ik nu dit zit te typen en jullie dit verhaal lezen. Misschien geeft dit ook wel een verkeerd beeld ( dat van een drinkende huisvrouw), maar liever dat dan van een predikende trutmuts .

Het is donderdagochtend, ik zoek nog snel even een plaatje voor bij deze post. Zoek op trappist. Jeeminee wat ziet die er lekker uit………. Toevallig zin om een terrasje te pakken ??? Je oortjes kunnen het wel weer hebben, die zien wat bleekjes .

Dikke kus X

Diane

PS  In de trant van: “Als de drank zit in de man, zit de wijheid in de kan” heb ik zelf nog een spreuk voor op je nog-te-doen- pinterest board:

“Als de trappist zit in de vrouw, doet ze niet meer wat ze wou”

PS (*) Bij het inchecken op Barcelona airport, zei een knappe Spaanse vliegtuigmedewerker wel 3x vragend Bonk tegen ons.  Hij snapte niet dat wij hem niet snapten. Wij dachten: “Bonk ??????”. Het duurde nog wat gebonk en wat gegiechel, tot we doorhadden dat Spanjaarden de letter v als een b uitspreken en hij Vonk bedoelde (Lianda’s meisjesnaam). Waaaaaaahhhh.