OVER & WEER 3

Hey Li-hatsjoe-anda,

Ik heb hem gekregen, hoor! Jouw verkoudheid op de beurs in Utrecht. En dat is niet eerlijk, jij was jarig & kreeg kadootjes. Ik hoefde niets

Snipperde pip verkouden ben ik wel blij te horen dat het achter jouw kastdeurtjes ook chaos is. Op dit moment zit ik lekker op de bank, manlief is naar de beurs in Basel, de oudste is chillen en de andere 2 kids zitten boven achter hun PC. Eigenlijk een prima moment om aan mijn klus te beginnen, maar nee, ik besluit eerst maar jou terug te schrijven. Eerst ff een portje inschenken, want dit gaat wel even duren. Naar aanleiding van jouw trouwfoto, liggen namelijk mijn oude fotoboeken nu naast me op de bank.

Ow, wat een weemoed. Mijn trouwfoto’s van 22 jaar geleden.

Als ik zo door die boeken blader, komen heel wat herinneringen boven. Weet je, het zijn zoveel herinneringen maar ze lijken allemaal zo kort geleden. Dat is ook het rare van ouder worden, vind ik. Je weet heus wel dat het zo lang geleden is, maar het voelt niet zo. De dag dat ik mijn winkel begon, lijkt nog maar een paar jaar geleden, maar dat zijn er inmiddels wel 20!

Natuurlijk zie je het bij mij ook. Ik heb ook rimpels die op foto’s harder schijnen te lachen dan ikzelf. En dan mijn ogen. Elk jaar gaan mijn oogleden verder over mijn ogen hangen, nog even en ik kan wel in China gaan wonen. Ik denk dat we naast die pot anti-rimpelcreme ook wat doosjes luciferhoutjes mee naar Barca moeten nemen, haha. En haarverf. Lang leve de haarverf, voor al die grrrrrrrrrrrrijze haren!

Toch is het ook niet gek. Op deze foto van tig jaar geleden,  waarop ik rimpelloos met grote ogen en natuurlijk bruin haar vanachter mijn ijsje lach, lach ik ook onbezorgd. Natuurlijk had ik wel zorgen, maar als ik nu terug kijk, was dat niets. Ik deed alles gewoon: kocht een winkel, trouwde, startte nog een winkel, kreeg kinderen, kocht een huis. Alles vol enthousiasme en liefde. De zorgen, die kwamen daarna. Zorgen om omzetten, hypotheken, personeel, je huwelijk, ouders en last but not least de kids. Het cliché “kleine kindjes, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen” blijkt (net zoals alle andere clichés over kinderen) helemaal waar te zijn.

Ik weet nu wel dat ik nooit meer zorgeloos zal worden. Maar dat is OK, dat is het leven. Als ik me nergens meer zorgen over zou maken, zou dat ook betekenen dat ik nergens meer van zou houden. En gelukkig doe ik dat wel & veel!

Jemig wat een diepgang in deze over en weer. Ik denk dat ik mezelf nu eerst maar eens zorgen ga maken over Barca: wat mee te nemen, over de vlucht, hotel, hoe,wat & waar te shoppen, port of sangria……. Gewoon omdat ik zo van Barca hou! Jippiejahee, nog maar 6 nachtjes!

Trusten & liefs X Diane

PS Ik kan het niet laten. Nog 1 toepasselijke Barca-spreuk voor op je pinterest-to-be. (uit het boek van Dyanne Beekman No 1)